سالهاست كه آينه مه گرفته دلم را گرمايي نيست تا طلسم يخ زده قلبم را آب كند و شايد دوباره روزي بهار را برايم به ارمغان آورد.

سالهاست كه عشق در من نابود شده است و دورازه آهنين قلبم زنگار بسته است. دريغ از ذره اي عشق، دريغ از ذره اي تعلق، انس، الفت ... من تبديل به مرد آهنيني شده ام كه در صورتش هيچ چيز براي ادامه وجود ندارد و درآغوشش هيچ حسي جزسرما نيست . اي آتش مرا در خود فرو بر شايد يخ وجودم آب شود و اي عشق مرا درياب تا كوير بي محبت قلبم جوانه اي زند باشد كه دوباره انساني وارسته شوم